سلام آقا بشير فكر نميكردم بياي خيلي خوشحلام كردي لطف كردي ممنونم دوست عزيز
از وقتي كه معناي عاشقي رو فهميدم و سر گذشت عاشقا رو ديدم به دلم گفتم حق نداري عاشق بشي هر كسي حرف عاشقي رو ميزد بهش مي گفتم يه موقع عاشق نشي آخه ميگن بد درديه اما غافل بودم از خودم كه يه دل نه صد دل عاشق محمد شدم محمد پسر خاله ي منه اون خواهر نداره ئاسه همين من و بقيه ي دختر خاله هام عين خواهراش هواشو داشتيم و نمي ذاشتيم نداشتن خواهر رو حس كنه ...ميون همه ي دختر خاله هش يعني خواهراش با من راحت تر بود صميمي تر بود و فقط با من درد و دل ميكرد يه روز تو يكي از همين درد و دلش بهش گفتم كه مثل بقيه ي برادرام دوستش دارم و اون در جواب بهم گفت اما من تو رو مثل بقيه ي خواهرام دوستت ندارم تو برام با اونا فرق داري بهم گفت پريا تو عشق مني من اونا رو دوست دارم اما عاشق توئم و تو رو واسه خودم مي خوام اون روز به حرفش خيلي فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم كه اونم واسه من فقط يه برادر نيست فهميدم كه منم عاشقشم ...
خلاصه
من و محمد با عشق هم زندگي مي كرديم و همه چي به خوبي پيش مي رفت ما نقشه ها براي آينده مون كشيده بوديم تا اينكه محمد يه كار جديد پيدا كرد از روزي كه اونجا مشغول به كار شد روز به روز از من دورتر شد ائنجا يه همكار خانم داشت كه به محمد ابراز علاقه كرده بود و اين شد كه تا به خود اومدم ديدم دو ساله عشقشو تو سينه نگه داشتم اما اون تو اين دو سال منو از دلش بيرون كرده من خودمو كنار كشيدم تا مزاحم اونو همكارش (در واقع دوستش) نباشم تا اينكه زمان خدمت محمد رسيد محمد با دختره قرار گذاشته بود كه تا آخر خدمتش منتظرش بمونه و.......محمد رفت ومن عاشق كاري جز دلتنگي براش نداشتم... همش دعا ميكردم كه زودتر برگرده و به قول و قرارش با اون دختر برسه با اينكه خيلي برام سخت بود.

دو ماه بعد از خدمت محمد اون بر گشت و وقتي سراغ دختره رو گرفت فهميد كه عقد كرده محمد اون روز خرد شد اون كه غرورش همه جا شهره بود اعتراف مي كرد كه شكسته ......... من تو اون روزا خيلي كم محمد رو مي ديدم وقتي مي اومد مرخصي خودشو تو خونه حبس مي كرد اون داشت روز هاي سختي رو مي گذروند و من طاقت ديدن حال و روزش رو نداشتم همش مي خواستم باهاش حرف بزنم مثل هميشه دلداريش بدم اما اون از من فرار ميكرد تا اينكه بلاخره تو يه موقعيت تونستم باهاش حرف بزنم اون زمان 3 يا 4 ماهي از ماجراي عقد دوستش مي گذشت اون روز كلي با محمد حرف زدم و آرومش كردم اما اصلا به روش نياوردم كه خودش چطور عشق منو فراموش كرده البته اونم حرفي نزد منم پيش خودم فكر كردم واقعا فراموش كرده كه يه روزي ادعا ميكرده پريا رو دوست داره ......
محمد كم كم وضع و اوضاعش بهتر شد و با اون قضيه كنار اومد منم خيلي خوشحال بودم كه بر گشته به همون روزاي قبل از خدمتش اون آروم آروم همه چيز رو فراموش كرد البته منم همش كنارش بودم و يه لحظ هم تنهاش نذاشتم حالا ديگه من براي محمد شده بودم همون پريا كه جاي خواهرش بود اما محمد هنوز براي من عشقم بود.

يه روز دختر خالم كه كاملا در جريان قضاياي پيش اومده بود در مورد من با محمد حرف زده بود و همه چي رو بهش گفته بود اينكه من هنوز عاشقشم اينكه تو اون روزا كه با اون دختر بوده من حتي يه ذره هم از حسم نسبت بهش كم نشده ... محمد خيلي تعجب كرده بود و گفته بود كه خيال مي كرده من ازش متنفر شدم بعد اون حرفا به دختر خالم گفته بود كاري كن پريا از فكر من بياد بيرون ...گفته بود من لياقت پريا رو ندارم و نميتونم خوشبختش كنم .....گفته بود كه پريا بايد منو فراموش كنه و بيشتر از اين خودشو اذيت نكنه
من با شنيدن اين حرفا دنيا رو سرم خراب شد اما تصميم گرفتم بازم صبر كنم و صبر كردم ماه هاي آخر خدمت محمد بود كه ازش خواستم بياد تا باهاش حرف بزنم و اونم قبول كرد اون شب يه شب عجيب بود يه شب تاريك كه آسمون حتي يه ستاره هم نداشت شبي كه من غرور نداشتم رو زير پا گذاشتم و دوباره با محمد راجع به اينكه چقدر دوستش دارم حرف زدم اون شب فقط اشك مي ريختم و ازش خواهش مي كردم كه تنهام نذاره... بهش گفتم محمد تو همه ي زندگي من هستي نمي تونم بي خيالت بشم... ازش خواستم به حرفام فكر كنه و تو يه فرصت ديگه جوابمو بده اما محمد بدون اينكه فكر كنه همون شب چوابمو داد ون تموم عشق منو با حرفش رد كرد.... اون گفت نه .. ما به درد هم نمي خوريم ..پريا بي خيال شو.. تو ميتوني يكي بهتر از من پيدا كني........اينا رو گفت و رفت
روزهاي تلخي رو پشت سر ميذاشتم حال و روز خوبي نداشتم شده بودم يه مرده ي متحرك كه فقط مي خواد بدونه چرا اين بلاها سرش اومده اما به هيچ جوابي هم نميرسه من نتونستم محمد رو فراموش كنم با اينكه بعد از اون شب بارها و بارها باهاش حرف زده بودم ...بارها ازش خواهش كردم....بارها التماسش كردم...ازش دليل خواستم...اما هيچ جوابي نگرفتم فقط اونم بارها و بارها تحقيرم كرد و منو پس زد...

نميدونستم چرا و به جرم كدوم گناه داشتم اين همه مجازات مي شدم فقط خودمو ميديدم كه روز به روز حالم بدتر ميشد و كاري هم از دستم بر نمي اومد فقط به اين حرف محمد فكر ميكردم كه ميگفت يه مشكلي داره كه نميتونه با من باشه ... ميگفت تو خوبي...تو هيچ مشكلي نداري... اما من نميتونم قبول كنم ...من يه مشكل دارم كه نميتونم با تو باشم....
مشكل !!!! مشكلي كه هيچ وقت نفهميدم چيه.....
گذشت تا5 تير همين امسال محمد بهم زنگ زد و گفت كه ازم كمك مي خواد محمد من عاشق شده بود عاشق دوست صميمي من و از من ميخواست كه كمكش كنم به عشقش برسه من بدون هيچ حرفي قبول كردم و همون شب با دوستم قرار گذاشتم و راجع به محمد باهاش حرف زدم
محمد عاشق شده بود يه عشق واقعي اين دفعه ديگه مي خواست هر جوري شده عشقش رو به دست بياره من بهش گفتم كه تو تازه عاشق شدي ... گفتم كه تو عاشق من يا همكارت نبودي... اون فقط دوست داشتن بود كه تو هم زود فراموششون كردي...اما ايندفعه ديگه واقعا عاشق شدي........
دوست من همه جي رو راجع به من و محمد ميدونست و واسه همين همون شب اول جواب منفي داد بعد از مدتي راضيش كردم كه تو اين مسئله اصلا منو در نظر نگيره....بهش گفتم خيال كن پريا هيچ وقت عاشق محمد نبوده... و.... و اون هم قبول كرد اما با اين وجود جوابش منفي بود و هست هنوز كه هنوزه دارم سعي مي كنم راضيش كنم و محمد رو به عشقش برسونم
اين آخرين حرفاي من با محمد راجع به خودمون بود:
- محمد جان ناراحت نباش توكل كن به خدا همه چي درست ميشه
- من به تو بد كردم منو ببخش
- اين چه حرفيه تو هچ بدي به من نكردي... مطمئن باش
- پريا.... من تو رو دوست داشتم ... فكر نكني مشكلم اين بوده كه عاشق شدم ... نه .... اصلا ...پريا من به خاطر يه مشكل از تو گذشتم اما تو ميتوني بدون هيچ مشكلي از من بگذري...
- اگه تو مي خواي باشه مي گذرم ... محمد تو حالا ديگه براي من فقط يه برادري كه دارم كمكش مي كنم عشقشو بدست بياره ... همين

جواب مدیر وبلاگ:تو عاشق واقعی بودی مطمعن باش پاداش کارای خوبت رو میبینی.

ای کاش همه ی عاشقا مثل تو بودند.مرسی.

نظرمدیر:یک جوری بایدعاشقا به هم نرسند این رسم زندگیه.این دفعه پدر باعث شد که باز هم دو عاشق ناکام بمانند.اما بدون قشنگیه این عشق ها نرسیدن هستش.صبوری کن.

نمي دونم از کجا شروع کنم
دختري بودم که هيچ وقت عاشق نشده بودم و هميشه به دوستام ميخنديدم و ميگفتم ديوونه ايد که عاشق ميشين...
تا اينکه با اينترنت و چت آشنا شدم......اوايل با دوستام ميرفتيم توي چت روم ها و مخ ملت رو سر کار ميزاشتيم تا اينکه يه شب فرزاد بهم پي ام داد....اول فقط يه دوستي معمولي بود.... ولي بعد از يه مدت بهش علاقه مند شدم....
يه شب با يه آيدي ديگه با اسم سارا بهش پي ام دادم و گفتم ميخوام باهات درددل
کنم..اول جوابمو نميداد.. تا اينکه به دروغ گفتم بابام فوت شده و الان دلم گرفته و ميخوام با يه نفر حرف بزنم
اون هم شمارشو بهم داد ولي بهش زنگ نزدم......چند شب با هردو تا آيديم باهاش چت مي کردم تا اينکه يه مسافرت برام پيش اومد
چون با هردو آيديم آن نميشدم اون فهميد که آيدي سارا مال منه......
ديگه نمي خواستم باهاش حرف بزنم... چون فکر ميکردم بهم خيانت کرده
ولي بهم گفت که دلش براي سارا سوخته و ميخواسته بهش کمک کنه.....خيلي باهام حرف زد تا بالاخره من کوتاه اومدم
هر شب 3-4 ساعت باهم چت ميکرديم.....خيلي اصرار داشت که بهش زنگ بزنم...مي گفت دوست داره صدامو بشنوه.... ولي من قبول نمي کردم.... بالاخره قبول کرد که فقط باهم چت کنيم...سه ماه بعد از آشنايي، از طريق پست 2 تا از عکسهاش رو به همراه يه کادو برام فرستاد...
روزها و شبها هينطور ميگذشت و من بيشتر بهش دل ميبستم تا اينکه بعد از 1 سال وسوسه شدم که بهش زنگ بزنم.....اون هم پشت تلفن برام گيتار ميزد و ميخوند
البته فقط 4-5 بار بهش زنگ زدم.....چون موقعيت تلفن نداشتم
واقعا دوستش داشتم و عاشقش شده بودم....خيلي دوست داشتم ببينمش ولي نمي شد چون خيلي از هم دور بوديم
بهم گفت شايد عيد بتونه بياد و منو ببينه.....ولي هيچ وقت نتونست بياد

اوايل خيلي دوستم داشت ولي هر چي ميگذشت حس ميکردم عشقش کمرنگ ميشه...هميشه بهش شک داشتم و فکر ميکردم که توي شهر خودشون دوست دختر داره.... هميشه سر اين موضوع با هم دعوا ميکرديم
اون قسم ميخورد که فقط با منه....ميگفت تو بهترين دختري هستي که تا حالا ديدم
اين اواخر دعواهامون خيلي زياد شده بود(به خاطر شک و گير دادنهاي من).....اون هم خيلي بهم کم توجه شده بود......شبها دير مي اومد و زود ميرفت
يه شب ميگفت خسته ام، يه شب کارت ندارم، يه شب ميگفت برق قطع بوده....يه شب ميگفت داداشم تلفن رو لازم داشته و همش بهانه مياورد.... من هم که توي خونه مشکل خانوادگي داشتم و خيلي عصبي شده بودم.....
تا اينکه يه شب خيلي شديد باهم دعوامون شد....فردا شبش آن شديم
من مثل ديوونه ها شده بودم.... ديگه از اين وضع خسته شده بودم...از يه طرف فشارهاي عصبي توي خونه ...
از يه طرف دوري از فرزاد... فکراينکه اونجا دوست دختر داره..... دعواهاي هر شبمون......کم توجهي اون به من...
بهش گفتم بيا امشب همه چي رو تموم کنيم.....ولي قبول نکرد....گفت من نمي تونم به اين راحتي از همه چي بگذرم...نمي تونم از 2سال عشق و خاطره بگذرم....ولي من ديوونه شده بودم گفتم نه بايد تموم شه...
گفت پس يه دفعه اين کارو نکنيم.. کم کم..... ولي من پامو کرده بودم تو يه کفش که بايد امشب جدا شيم
تا اينکه اون هم قبول کرد ..... و از هم جدا شديم...به هم قول داديم هميشه به ياد هم باشيم و عاشق کس ديگه اي نشيم...چه شبي بود.... تا صبح گريه کردم
يه هفته بعد از جدايي ، تولدم بود...توي وبلاگم نظر نوشته بود و تولدمو تبريک گفته بود....
اول فکر مي کردم مي تونم فراموشش کنم ولي بعد ديدم روز به روز بيشتر دارم عاشقش ميشم
يه شب بهش پي ام دادم و گفتم من نمي تونم فراموشت کنم....من دوستت دارم
ولي اون گفت نه.....هر چي بيشتر بگذره جدايي سخت تره...ما که بهم نمي رسيم... حتي نمي تونيم يه بار همديگرو ببینیم...حالا که نصف راه رو رفتيم بهتره تا آخرش بريم......بهش التماس کردم ولي اون ديگه قبول نکرد
از نظر روحي خيلي داغون بودم......يک ماه بعد از جدايي از فرزاد، مامان و بابام از هم جدا شدن

من و مامان و خواهرم از اون شهر رفتيم.....رفتيم به يه شهر غريب.....با يه دنيا ترس و وحشت و نااميدي...
نميدونستم چي در انتظارمه... يه آينده نامعلوم و وحشتناک...هيچ وقت اون روزي رو که از شهرمون رفتيم فراموش نميکنم....
همه دوستامو بغل کردم وبا هق هق گريه از همشون خداحافظي کردم.....توي راه فقط گريه ميکردم...
خواهرم هم که از نظر روحي بدتر از من بود ....ولي باز باهام صحبت ميکرد و دلداريم ميداد ميگفت همه چي درست ميشه ولي يهو ميزد زير گريه....نمي دونين چه روزايي رو پشت سرگذاشتم....حتي فکرش هم ديوونم ميکنه
دوري از همه دوستهام......جدايي از فرزاد.......غربت.......جدايي مامان و بابام
توي اين شرايط وضع مالي مون هم افتضاح بود......مامانمو ميديدم که هر روز جلوي چشام مثل يه شمع درحال آب شدن بود
منم که از همه داغون تر بودم... ولي باز با مامانم صحبت ميکردم و دلداريش ميدادم....شبها هم آروم آروم تا صبح گريه ميکردم
ديگه ايمانمو از دست داده بودم....حتي ديگه نماز هم نمي خوندم
يه روز تصميم گرفتم خودکشي کنم....هر چي قرص توي خونه داشتيم ريختم توي دهنم
ولي مامانم ديد .....يه سيلي زد توي صورتم و قرصهارو به زور از دهنم درآورد....اون روز تا شب گريه کردم
تا اينکه يه شب يه خوابي ديدم و از اون موقع نمازمو خوندم و رفتم طرف خدا...
الان تنها چيزي که اذيتم ميکنه دلتنگيم براي فرزاده....
دلم خيلي براش تنگ شده....الان 8 ماهه از هم جدا شديم... ولي حتي يه لحظه فراموشش نکردم...تنها آرزوم اینه که بتونم یه بار ببینمش

چند بار بهش پي ام دادم....گفتم مامان بابام جدا شدن..بهت نياز دارم....ولي تا بهش پي ام ميدادم آيديشو مي بست ومي رفت
يه بار دوستم بهش پي ام داد که باهاش صحبت کنه شايد راضي بشه...ولي به دوستم گفته بود
من به خاطر خودش اينکارو ميکنم...چون دوستش دارم و نميخوام بيشتر بهم وابسته بشه.....
يه بار بهش زنگ زدم ولي تا صدامو شنيد قطع کرد و ديگه جواب نداد...
من هنوز سرقولم هستم و فقط به فرزاد فکر ميکنم و هيچ کسي رو غير اون توي دلم راه نميدم
ولي نميدونم اون هم به قولش عمل کرده يا الان يکي ديگه توي دلش جاي منوگرفته
توي اين مدت هميشه يادش باهام بوده....هميشه توي خيالم باهاش حرف ميزنم و
درددل ميکنم.. ميدونم هيچکس اندازه من دوستش نداره حتي مامانش
هر شب آيديشو نگاه ميکنم و گريه ميکنم....چند بار هم خوابشو ديدم....ولي تو خواب هم تنهام گذاشت و رفت
تمام اين 2سال متن چتهام با فرزاد رو ذخيره کردم...هر وقت دلم براش تنگ ميشه اونهارو ميخونم و عکساشو نگاه ميکنم
اميدوارم برگرده....

به نظر شما منو دوست داره؟
بهم بگيد چيکار کنم....

نظر مدیر : مطمئن باش دوستت داره.فکر میکنی فراموشی اسونه؟اگه خواستی من رو ادد کن تا بیشتر راهنماییت کنم.البته من در جایی نیستم که به تو امر کنم.

من اصلا فکرش رو هم نمی کردم که یه روز درگیر این جور مسایل باشم.یعنی کسی بودم که اهل دین بودم ولی نمی دونم چی شد که یکدفعه و خیلی اتفاقی با یکی آشنا شدم که ای کاش آشنا نمی شدم.حالا داستان اصلی از این جا شروع میشه که:

من اسمم مسعود و توی یکی از شهرهای خدا که همین نزدیکی هاست زندگی می کنم.الان 15 سالمه و چند وقت دیگه میرم تو16 سالگی .یه روز که به مدرسه رفته بودم یعنی دقیقا 1 سال پیش(یعنی 85.8.29 ) همین مواقع بود که در راه برگشت به خونه اتفاقات عجیبی برام افتاد.حدود 300 ,400 متر مونده بود به خونمون برسم که دیدم افتادن به جون یه دختر و دارن  هی می زننش .من داشتم با دوستم می اومدم,یکدفعه به من گفت بیا بریم جدا کنیم منم گفتم باشه.رفتیم جلو اون پسرها رو کنار برد و منم میخواستم دست بزنم به دختره و بیارمش کنار که روم نشد,دختره خیلی زود گفت :به شما چه ارتباطی داشت که اومدین جلو و جدا می کنین.منم با خودم گفتم :نگاه کن اینم به جای تشکرش که از ما میکنه.دیدم بابا اوضاع خیلی بد شد دختره داشت از ما طلبکارم می شد که دیدم از شانس بد ما باباش داره از دور میاد تا دخترش رو دید سریع اومد پیشش(موقعی که باباش اومد فهمیدم اسمش سحر هست) .تا اومد اون یکی پسرها فرار کردن و اون رفیق نا رفیق منم فرار کرد.و باباش اومد من بدبخت رو گرفت به باد کتک.هر چی بهش گفتم بابا من نبودم باورش نمی شد حالا دیگه دختره هم داشت از من طرفداری می کرد.خلاصه منی که باید ساعت 6 خونه باشم ساعت 8 شب رفتم خونه.بعد از حدود یکی دو هفته داشتم تو خیابون قدم میزدم که دیدم یکی داره صدام می کنه میگه:آقا ,هی آقا پسر.منم برگشتم دیدم بابا این همون دخترَس .اومد جلو و قبل از اینکه حرفی بزنه من بهش سلام کردم.دیدم اون یه لبخند کوچیک زد و گفت :بابت اون روز ازتون ممنونم .منم گفتم خواهش می کنم و کلی از این حرفا.بعد میخواستم باهاش خداحافظی کنم که دیدم یه هدیه دستشه و خیلی سریع قبل از اینکه حرفی بزنم گفت این مال شماست منم گفتم خیلی ممنون. من از این جور هدیه ها قبول نمی کنم.وبعد از کلی تعارف کردن به من .منم مجبور شدم که قبول کنم.بعد ازم خداحافظی کرد و رفت.

خیلی سریع خودم رو به خونه رسوندم که ببینم هدیش چی بود.وقتی رفتم تو خونه مادرم گفت اون هدیه رو از کی گرفتی.گفتم هیچکس برای یکی از دوستام خریدم.بعد رفتم تو اطاقم و بازش کردم.دیدم یه دستبند که روش به انگلیسی نوشته بود دوستت دارم (شرمنده نشد انگلیسی بنویسم )رو به من داده و نکته جالب تر اینکه یه شماره بهم داده بود,اول میخواستم پارش کنم چون تا حالا این جور کاری نکرده بودم یا بهتر بگم اصلا اهل این جور کارها نبودم,با کلی ترس و لرز شماره رو توی یه برگه دیگه نوشتم .(من اون موقع سوم راهنمایی بودم و الان اول دبیرستان هستم)

اولش گیج شده بودم یک شبانه روز تمام به این فکر کردم که به شماره ای که داده زنگ بزنم یا نه.

دیگه کاملا تصمیم خودم رو گرفته بودم که زنگ نزنم اما یه جورایی تو دلم جا افتاده بود.نمی دونم چی کار با من کرد که تو همین 2 .3 باری که دیدمش تو دلم جا باز کرده بود.

حدود دو روز بعد از این قضیه از مدرسه که زدم بیرون دیدم وایساده دم در مدرسه من هیچ اعتنایی بهش نکردم و می خواستم برم که دیدم دستم رو گرفت.

می خواستم بگم دستم رو ول کن اما وقتی به چهرش نگاه کردم دیدم یه معصومیتی تو چشماش هست.گفت بیا بریم یه جایی میخوام باهات حرف بزنم.

خلاصه سرتون رو درد نیارم بعد از اون روز دیگه خیلی با هم صمیمی شدیم و شاید به جرأت می تونم بگه روزی 3 ساعت با هم با موبایل حرف می زدیم.

دیگه خیلی دوسش داشتم اگه یه روز باهاش صحبت نمی کردم شب خوابم نمی برد.

دقیقا 24 ,25 خرداد بود که با هم قرار گذاشتیم بعد از امتحان همدیگر رو ببینیم.

ساعت 11 صبح بود که با هم قرار گذاشتیم روبروی پارک ..... وایسیم.اون زودتر از من اومده بود.تا رسیدم گفت چرا اینقدر دیر کردی گفتم امتحانم طول کشید.

اون روز با هم میخواستیم بریم پارک خوش بگذرونیم که ای کاش نمی رفتیم.

اون رو تاب نشسته بود و من داشتم هلش میدادم و در همین حال داشتیم با هم دیگه حرف می زدیم.

بعد از حدود یه 40 دقیقه ای که روی یکی از نیمکت ها ی پارک نشسته بودیم

دیدم که یکی با سیلی از پشت زد به من.

برگشتم دیدم بابای سحره.وای چه مشکلی . تا منو دید گفت پس فهمیدم که اون روز تو مقصر بودی .اومد تا یه سیلی به سحر بزنه اما نذاشتم گفتم چرا اون رو میزنی بیا منو بزن.سحر همین جوری داشت گریه می کرد و به من می گفت مسعود از اینجا برو.

باباش به من گفت تو خجالت نمی کشی دختر منو اذیت می کنی.سحر همین جور که داشت گریه می کرد به باباش گفت :بابا بخدا اون منو اذیت نکرده.منم دیگه طاقت نیاوردم و با صدای خیلی بلند به باباش گفتم:من اونو دوسش دارم اینو می فهمی یا نه.دیدم باباش سرش رو برگردوند و با انگشت اشاره  چند نفر رو گفت   بیان اونجا .چند تا پسر بودن اومدن و من رو گرفتن و کتکم زدن.من نمی تونستم حریف چهار نفر بشم بخاطر همین هیچ عکس العملی انجام ندادم .بعد از حدود 10 .15 دقیقه بابای سحر بخاطر اینکه سحر خیلی بهش اصرار کرد که منو نزنن منو ول کردنو رفتن.

ساعت حدود 1 یا فکر کنم 2 بعد از ظهر بود.رفتم تو دستشویی پارک و خون های رو صورتم رو پاک کردم.

ساعت 3 رسیدم خونه مادرم تا منو دید گفت چرا صورتت اینطور شده گفتم هیچی نشده امروز ورزش داشتیم توپ خورد توی صورتم.گفت مگه شما امروز امتحان نداشتید ورزش کجا بود.دیگه حسابی گیر کرده بودم نمی دونستم چی جوابش رو بدم گفتم حالم خوب نیست بذاربرم بخوابم.گفت نه نمیشه تا نگی چی شده نمیذارم بری بخوابی.اینقدر اصرار کرد که آخرش اعصابم خورد شد و همه چی رو بهش گفتم.

آخرش گفت به به چه پسری .پس آقا بخاطر یه دختر عوضی خودش رو به این روز انداخته.

دیگه نتونستم طاقت بیارم (یعنی کنترل خودم رو از دست دادم)و به مادرم گفتم من اونو خیلی دوسش دارم حتی بیشتراز تو .من نمیخوام اونو از دستش بدم و خلاصه حرف هایی زدم که واقعا الان خیلی از اون حرف هام پشیمونم.

حدود یکی دو هفته ای نه دیدمش نه دیگه باهاش حرف زدم.

زنگ میزدم به گوشیش باباش بر میداشت دیگه نمی دونستم چیکار کنم.می خواستم به هر قیمتی شده ببینمش.

2 ماه ندیدمش.

یک شب توی اتاق چت یاهو داشتم همیجوری ول می گشتم دیدم یه نفر پی.ام داد

هیچ اعتنایی بهش نکردم ولی دیدم یه کمی داره مثل سحر صحبت می کنه.بعد از یه چند دقیقه  دیدم برام نوشت می خوام باهات درد دل کنم.(هنوز مطمین نشده بودم که خودشه)

بهش گفتم مگه تو که منو نمیشناسی .گفت اشکال نداره.گفتم باشه شروع کن.

چیزایی برای من گقت که برام مقدور نیست که اینجا براتون بگم برام می گفت یه دوست پسر دارم(منو می گفت)که الان چند وقته ندیدمش و اتفاقاتی که براش افتاده بود(یعنی برامون افتاده بود)رو برام می گفت.

بعد از چند دقیقه بهش گفتم ویس (گوشی)گفت آره(میخواستم مطمین بشم خودشه یا نه)وقتی با هم صحبت کردیم دیگه مطمین شدم خودشه داشتم گریه می کردم(واقعا اینجا  قسمت بود که ما دوباره همدیگه رو پیدا کنیم و همش کار خدا بود)نمی دونستم چی بهش بگم این همه مدت ندیده بودمش صداش رو نشنفته بودم.دیدم یه باره صداش قطع شد.خیلی سریع به موبایلش زنگ زدم دیده خدا رو شکر این دفعه خودش برداشت تا ساعت1 نیمه شب با هم حرف زدیم .(مامانم تا اون موقع هنوز به بابام قضیه رو نگته بود)

دیدم بعد از اینکه گوشی رو قطع کردم و می خواستم بخوابم یه صدایی اومد ,یه صدایی که آروم داشت اسم منو صدا می کرد رفتم دیدم بابامه می خواستم سلام کنم که غافلگیرم کرد و یه سیلی محکم زد رو صورتم .بهم گفت با کی داشتی حرف میزدی نصفه شبی.

منم گفتم هیچکی بخدا.گفت فردا تکلیفت رو روشن می کنم موبایلم رو هم ازم گرفت.

فردا صبح خیلی زود  بلند شدم و رفتم بیدارش کردم گفتم بابا بیا تکلیفم رو روشن کن.

بعد از اینکه صبحانش رو خورد اومد و به من گفت :ما باید تا چند روز دیگه از اینجابریم و تو هم باید خودت رو آماده کنی.من تا اومدم حرفی بزنم و به قولی گفتنی اعتراض کنم گفت دیگه اما و اگر نداره (مامانم دیشب که داشتم با سحر صحبت می کردم همه چیز رو به بابام گفته بود)من گفتم بابا من نمیام دیدم نه بابا دیگه آب از آسیاب گذشته.

خیلی زود زنگ زدم به سحر هم چی رو براش گفتم اون گفت نمی دونم چی بگم بهت و زود گوشی رو قطع کرد.

اون چند روز خیلی زود گذشت و من باید برای فردا حاضر میشدم تا به شهر (ویران مانده) جدید مان برویم هنوز من با مادرم صحبت نمی کردم یعنی حدود 2 ماه بود که  با مادرم صحبت نمی کردم.

روز اسباب کشی اصلا دست به سیاه و سفید نزدم و رفتم بیرون تا اونا همه چی رو جمع کنن .تو اون چند ساعته باقی مونده فقط با سحر صحبت می کردم.تا اینکه دیگه هیچ راهی نداشتم و باید مطیع کار روزگار بودم.

دوستانی که این متن طولانی رو تا آخر خوندید (ازتون خیلی خیلی ممنونم) میخواستم منو راهنمایی کنید و راه رو به من نشون بدید من الان حدود 6 ماهی هست که عزیز دلم عشقم سحر رو ندیدم شما بگید چکار کنم که دوباره بتونم سحر رو بدست بیارم و بتونم اونو ببینم و باهاش رابطه برقرار کنم .اون دیگه مثل سابق نیست  هر موقع بهش زنگ میزنم خیلی با سردی باهام حرف میزنم هر چی دلیل این کارش رو می پرسم جواب نمیده.

شما بگید من چیکار کنم  تا دوباره بتونم دلش رو بدست بیارم

بخدا نمی دونم چیکار کنم

خیلی دوسش دارم خیلی زیاد

ترو خدا منو راهنمایی کنید

تو بخش نظرات همین وبلاگ منو راهنمایی کنید.

نظر مدیر: اگه من جای تو بودم اول با دختره اتمتم حجت میکردم که بفهمم اون هم دوستم داره و بعد میرفتم سراغ بابام و بعئ سراغ خانواده دختره.

سال 83 بود ... خرداد .. همه بچه هاي كلاس داشتن دنبال جا براي كار اموزي ميگشتن . من به اصرار معلمم رفتم و با يه انستيتو زبان صحبت كردم براي كار اموزي . اونا هم قبول كردن . از روز 31 خرداد 83 شروع كردم .. اونجا خيلي عرق ريختم .. از ساعت 8 صبح تا 8.5 شب كلاس داشتم و از ساعت 1.5 تا 3.5 بعد از ظهر استراحت داشتم . صاحب امتياز اون انستيتو از كارم خوشش اومد و گفت تا اخر تابستون اينجا بمون . قبول كردم . اخراي تابستون بود ... نزديكاي مهر كه ازم خواست كه توي مدرسه دختروونه ش كار كنم .. بعد از كلي ناز اوردن بالاخره قبول كردم و اونجا شدم مسئول و مدرس كامپيوتر .. اونجا هم خيلي عرق ريختم .. شده بودم دست راست مدير مدرسه . چنتا همايش براش بر گزار كردم .. هم كار گردان بودم هم مسئول فني و هم عكاس و ... خلاصه همه كار ميكردم . اونجا يه دختر بود كه من يهو فهميدم دلمو برده . خيلي خانوم بود . ولي خوب .. من با عشق و عاشقي ميونه خوبي نداشتم و خواستم فراموشش كنم . اول به خودم تلقين كردم كه خيلي ازش بدم مياد .. دنبال عيباش مي گشتم .. ولي فايده نداشت . بعد .. يه ماه سر كار نرفتم تا شايد موفق بشم . اما بازم نشد .. دقيقا"‌روز اول بعد از مرخصي سر صف چشمم خورد به چشمش ( بهنوش ) .. يه خنده كرد و با سر سلام كرد جوابشو دادم و به راهم ادامه دادم اما يه دفه حالم خيلي بد شد و چشمام سياهي رفت يه احساس خيلي بدي داشتم يه احساس دلهره همراه با ترس .. عجيب بود .. داغ كردم و همزمان يخ شدم تا حدي كه گرمي نفسمو هم حس مي كردم ( هنوز هم وقتي كه اونو مي بينم و توي چشام نگاه مي كنه چند دقيقه يي همين حس رو دارم ) .. خلاصه همون جا كه بودم نشستم و سرمو گرفتم .. يكي از همكارا فهميد و اومد .. پرسيد چي شد ؟ بهش گفتم هيچي فقط نمي دونم چي شد كه سرم يهو گيج رفت و نتونستم سر پا بايستم .. منو برد دفتر يه خورده اب قند داد به من تا خوب شدم . از اون روز به بعد حالم بدتر و بدتر شد .. بازدهيم رسيده بود تقريبا" به 20%‌ سابق ... يه نمايشگاه كامپيوتر هم توي شهرمون مي خواست بر گزار بشه .. كه اين مدرسه هم يه غرفه توي اون رزرو كرده بود .. به همين خاطر بهنوش كه رشته معماري مي خوند با چنتا از دوستاش طرح دكور اون غرفه رو به عهده گرفتن و از من هم كمك خواستن يه طرحي بود كه به ديوار نصب مي شد مثل كاغذ ديواري و شكل ديوارهاي تخت جمشيد ( برجسته ) بود .. من براشون طراحياي توي كامپيوتر رو انجام مي دادم و با ويدئو پروژكتور روي ديوار مينداختم .. اونا هم طرح ها رو روي يونوليت پياده مي كردن و روشون كار مي كردن .. و هر روز بيشتر از روز قبل به اون وابسته مي شدم .. گذشت نمايشگاه هم بهمن 83 برگزار شد و تموم شد . هميشه با خودم كلنجار مي رفتم و مي خواستم هر جور كه شده اونو فراموش كنم ( نمي دونم چه لجبازي بود ؟ ) .. يه روز بازرساي اداره آموزش و پرورش اومدن كه از مدرسه بازديد كنن كه منو ديدن . شايد همين اتفاق بيشترين سهم رو توي عاشقتر شدنم داشت بهنوش كاري كرد كه همه انگشت به دهن مونده بودن .. چون من مجرد بودم نبايد توي مدرسه دخترونه كار مي كردم . به من گير دادن كه تو اينجا چيكار مي كني ؟!!! مدير مدرسه اومد كه درستش كنه .. گفت ايشون همين الان اومدن براي تعمير سيستم ها و بعدش هم ميرن . بازرسا هم با اخم سري تكون دادن و رفتن توي يكي از كلاسا كه با بچه ها صحبت كنن . اتفاقا" اون كلاس بهنوش بود . اين جوري كه من از صحبتاي مدير با معاون مدرسه دستگيرم شد . گويا يكي از بازرسا مي پرسه اين اقا پسري كه اين جا هست اينجا كار مي كنه ؟ اونا هم گفته بودن بله . بعد گفته بود براتون مزاحمت هم ايجاد مي كنه .. نه ؟ اينجا بوده كه بهنوش بلند ميشه و خيلي خشن رو به اون بازرس ميكنه ميگه . اقا پيمان ( اخه اون منو با اسم كوچيك صدا مي كرد !! نمي دونم چرا ؟!! ) اينجا ميان و كار مي كنن چون بايد بيان .. نيازه كه بيان .. هر مشكلي در هر زمينه يي برامون پيش بياد همين اقا پيمان در سريع ترين زمان حل مي كنه و به هيچ كس هم ربطي نداره كه ايشون اينجا كار مي كنه يا نه !!! . همين طور گذشت تا اين كه يه روز سر كلاس power point بودم . بهنوش هم اونجا بود ..يهو متوجه شدم كه اي داد بيداد . من دارم فقط به بهنوش نگاه مي كنم و و به اون درس ميدم حالا توي اون كلاس حدودا" 50 نفري هم غير از بهنوش بودن .. اصلا"‌صداي بقيه رو نميشنيدم و فقط اشكالاي بهنوش رو رفع مي كردم .... بعد از كلاس با خودم گفتم كه نه ديگه .. اينجا جاي من نيست .. اگه تابلو مي شدم حالا ابروي خودم به درك ابروي بهنوش ميرفت . به همين خاطر با كلي زحمت اسفند 83 اومدم بيرون از اونجا و ديگه اونجا كار نكردم . پيش خودم گفتم بهنوش سال سوم هست سال تحصيلي كه تموم شد اون ميره دنبال كار خودش و منم مي رم دنبال كار خودم .. ديگه مجبورم با نبودش كنار بيام و اگه ما قسمت هم باشيم يه جاي ديگه حتما به هم ميرسيم .. هنوز بهنوش چيزي از ماجرا خبر نداشت . به خدا گفتم اگه راست مي گي يالله .... همه چيز تموم شده بود .. منم خيلي ناراحت بودم و هميشه به يادش .. تير 84 بود يه فكر كردم با خودم و گفتم خودمو با درس سر گرم مي كنم .. گفتم ميرم يه كلاس كنكور و مي خونم براي دانشگاه .. همه كلاسا مختلط بودم و من براي اين كه ماجرا دوباره برام ياد آوري نشه دنبال يه كلاس پسرونه مي گشتم . شايد به خودم خيلي سخت مي گرفتم . بالاخره يه كلاس كنكور پيدا كردم ولي اونجا فقط از دانش آموزاي رشته برق همون هنرستان ثبت نام مي شد . با كلي زحمت و با كمك دوتا از دوستام بالاخره سه تايي اونجا ثبت نام كرديم .. روز اول بود داشتم توي حياط قدرم ميزدم كه گفتن بفرمايين كلاس .. كلاس اول رياضي بود ... همين كه داشتم وارد كلاس مي شدم متوجه شدم دوتا دختر ته كلاس نشستن و تا كه من وارد كلاس شدم خنديدنو سرشونو بردن پايين . اعتنايي نكردم و همون رديف اول نشستم .. فقط همون دوتا دختر توي كلاس بودن و بقيه پسر بودن .. گفتم بيا اينم از شانس ما !!! هرچي ما فرار مي كنيم كه دختر سر راهمون نبينيم كه داغ اون ماجرا دوباده تازه شه بدتر ميشه !! وسطاي كلاس بود كه براي يكيشون اشكالي پيش اومد و از معلم پرسيد .. در جا صداشو شناختم خدا به قولش عمل كرده بود !!! اوني كه براش اشكال پيش ومده بود بهنوش و اون يكي هم درژوست صميميش ... دوباره همون حس بهم دست داد ... بي حركت مونده بودم سر جام .. براي چند دقيقه حتي پلك هم نمي زدم ... وقتي جزوه اون روز رو مي بينم واقعا مي فهمم كه چقدر حالم بد شد .. اولش خيلي خوش خط و كامل و بدون خط خورده گي اما يه جا نوشته ها نصفه كاره ول ميشن و بعد از اون يه خط خرچنگ غورباغه و پر از خط خورده گي !! دوباره پيش خودم گفتم نه .. اين حتما" اتفاقي بوده ...! كلاسا تموم شدن نزاشتم بهنوش چيزي بفهمه با اين كه از هرچي بگي حالم بدتر بود . من كه به بي احساسي توي دوستام معروف بودم كارم به جايي رسيده بود كه هر شب زار و زار گريه مي كردم .. نمي دونم چرا قدرت اينو نداشتم كه به بهنوش بگم كه عاشقشم . يه مدت كه از كلاسا گذشت خيلي حالم بد شده بود .. تيك عصبي گرفته بودم .. بي حوصله بودم . با كوچيكترين چيزي از كوره در مي رفتم .. برام بزرگ و كوچيك هم مطرح نبود . به خودم گفتم حتي اگه زير سنگ هم باشه مي گردم و پيداش مي كنم . فقط اسم و فاميلشو مي دونستم .. شروع كردم به گشتن .. تك تك كوچه پس كوچه هاي شهرمو ميگشتم .. چند روزي كه گذشت خانواده م مشكوك شدن بهم ... اخه من صبح .. ظهر .. شب ماشينو بر مي داشتم و مي رفتم مي گشتم . به من گير مي دادن كه كجا ميري اينقدر ؟ .. ديدم نميشه اين جوري ادامه بدن . تصميم گرفتم يه جا برم سر كار 16 شهريور بود كه توي يه شركت كامپيوتري به نام شروع به كار كردم .. هميشه نيم ساعت قبل و بعد هر شيفت كاري به جستجوم ادامه مي دادم . اينجوري بي درد سر روزي 2 ساعت وقت داشتم كه بگردم .. همين جور گذشت و بعد از 7 ماه ارديبهشت 85 پيداش كردم .. خواستم خودم برم و بهش بگم .. اما گفتم نه .. شايد خوشش نياد .. براي همين به نامزد دوستم كه سه تايي خيلي با هم قاطي بوديم گفتم كه بره و با بهنوش صحبت كنه اونم گفت اول شماره تلفن خونه شونو پيدا كن .. به 118 زنگ زدم ولي گفتن از روي ادرس شماره نمي دن بايد اسم و فاميل رو كامل بگي . گشتم و راهنماي تلفن پيدا كردم ولي قديمي بود و چيزي نديدم .. اخرين تيرم هم اينترنت بود البته باور نداشتم كه پيدا كنم . گشتم و در عين نا باوري اطلاعات 118 كل كشور رو پيدا كردم .. نامزد دوستم زنگ زد و با بهنوش صحبت كرد ولي فاميل منو درست نمي دونست و نگفته بود .. من اونقدر سعي كرده بودم بهنوش متوجه نشه كه اون روز نفهميد من پيشنهاد رو بهش دادم و با عصبانيت گفته بود من قصد ازدواج ندارم و به خاطر اين كه اعظم خيلي اصرار كرده بود گفته بود بايد ببينمش تا بدونم كيه .. اونوقت يه فكري هم براي خودم و خودش مي كنمو حسابشو ميزارم كف دستش . قرار شد روز پنج شنبه 13 خرداد 85 بريم مغازه باباش و بهنوش منو ببينه .. يه خورده ظاهرم فرق كرده بود اون زمان مدرسه سبيل داشتم و ريشمو ميزدم .. شلوار پارچه يي و ... ( كلا 180 درجه با الان فرق مي كردم و بهنوش باعث شد كه من اين همه تغيير كنم ) .. اون روزا كه رفتم و منو ببينه ريشو سبيل و ميزدم .. تك پوش و شلوار لي .. رفتيم دم در مغازه باباش اول نامزد دوستم رفت تو .. تا اون موقع بهنوش رونديده بود . ميره و ميبينش و ميگه پيمان اومده تا ببينيش . گويا بازم بهنوش با اون بد برخورد كرده بود .. با عصبانيت اومد بيرون و به من گفت بهنوش منتظرته . رفتم تو .. شلوغ بود .. يه ماتنو سرا كه پر ادم بود . گشتم دنبالش .. متوجه يه نگاه آشنا شده بودم . دقت كردم و ديدم كه خودشه .. يه كم با ناراحتي دم درو نگاه مي كرد .. اونم توي اين يه سال گذشته خيلي تغيير كرده بود . با نامزد دوستم رفتيم جلو يه خورده توي چشمام خيره شد بعد اون حالت عصبانيش محو شد و با خنده گفت اقاي كرام الديني ؟ گفتم بله .. يه خورده احوالپرسي كرديم و بعد از اونجا اومديم بيرون . نامزد دوستم از بهنوش ناراحت بود ... توي راه خونه هم خيلي باهام صحبت كرد و منو نصيحت مي كرد . مي گفت اخه داداش من اين به درد تو نمي خوره .. اصلا لياقت تو رو نداره .. تو فقط بخواه من خودم بهترين رو برات پيدا مي كنم .. اما من بهش مي گفتم نه اشتباه مي كني .. بهنوش همچين ادمي نيست .. اخه يكي دو روز نبود كه اونو مي شناختم . دقيقا" مي دونستم چه اخلاقي داره .. اون شب زنگ زدم به نامزد دوستم و گفتم يه زنگ بزنه تا ببينه نظر بهنوش چيه اونم گفت كه من اين كار رو نمي كنم نه به خاطر اينكه نخوام به خاطر اين كه ارزش نداره .. مجبور شدم خودم فرداش به بهنوش زنگ بزنم . زنگ زدم و باهاش صحبت كردم . با همون صميميت گذشته باهام صحبت مي كرد و گفت اصلا" حتي يه لحظه هم شك نكردم كه شما باشين .. شما خيلي برام محترم هستين و با همه برام فرق مي كنين . به خدا اگه هر كس ديگه جاي شما اومده بود و ابن حرف رو مي زد بد جورب باهاش بر خورد مي كردم و مي دادم دست خانوادم تا ترتبيشو بدن .. اما من چون مي دونم شما قصد بدي ندارين اينو بهتون مي گم .. من تا اخر عمرم نمي خوام ازدواج كنم .. مي خوام تا اخر تنها باشم . اون روز خيلي باهاش صحبت كردم . تا اين كه دو دل شد .. و گفت با بابام صحبت كن اگه اون قبو كرد منم قبول مي كنم .. رفتم و به نامزد دوستم گفتم . ازش خواستم كه ارتباطشو با بهنوش بيشتر كنه و در موردش تحقيق كنه كه چرا مي خواد تنها باشه ... اونم از همه دوستاش در باره ش پرسيد .. اونا مي گفتن كه اونا اصلا" توي خط ازدواج نيست و از پسرا متنفره . مي گفتن كه به من بگه بي خود وقتتو طلف نكن . اين كلي خواستگار كله گنده و پولدار رو بدون حتي يه بار ديدن رد كرده . مي گفتن باهات يه كاري مي كنه كه از هرچي دختره بدت بياد . اينجا كه رسيديم دوستم ( هادي .. همون كه نامزدش بهم كمك مي كرد ) ادعا كردنش گل كرد و گفت كه اينا راست مي گن ولش كن . خلاصه از اون روز به بعد مخالفتاي هادي شروع شد . هي مي گفت من مي دونم اخرش سرت مي خوره به سنگ .. بي خيال شو .. من مي دونم .. تو كه هيچي نمي دوني و از اينجور حرفا !!! بالاخره نزديكاي اسفند 85 بعد از 10 ماه زجر كه منو نامزد دوستم كشيديم بهنوش و خواهر بزرگش كه از اين ماجرا خبر داشت جواب مثبت دادن .. حتي يه روز نامزد دوستم مثل خواهر واقعيم از عصرش تا شب ساعتاي 11 - 12 رفت و با بهنوش و خواهرش صحبت كرد .. گويا دوستاي بهنوش براي من پاپوش درست كرده بودن كه من توي مدرسه دوست دختر داشتمو از اين حرفا . كه با زحمت زياد سوءتفاهم رو بر طرف كرده بود ( البته ظاهرا" كه اين طور بود .. يعني حل شده بود ) ... از فيلتر اول رد شدم و گفتن بيا خواستگاري رسمي ... قرار شد كه عيد 86 بريم رسما" خواستگاري بهنوش . خيلي خوشحال بودم . انگار دوباره متولد شده بودم اما ...!

اما از يه چيزي بي خبر بودم ... هادي جلو منو نامزدش خيلي كم اورد .. اخه پيش بينيش كه به گفته خودش مثل روز براش روشن بود غلظ از آب در اومده بود .. يه خورده هم منو نامزدش سر به سرش مي زاشتيم و اين باعث شد كه دنبال يه راهي باشه كه از اين ماجرا پيروز بياد بيرون . يه روز هادي بهم زنگ و گفت بايد منو نامزدمو ببري بيرون براي شام . قبو كردم .. بعد گفت مي خواي به بهنوش هم بگيم تا بياد.. منم كه از خدام بودگفتم چرا كه نه ؟؟؟؟ رفتيم و با خواهر بهنوش هماهنگ كرديم و اجازه شو گرفتيم خواهرش گفت بهنوش بايد سر ساعت 9 خونه باشه .. روز سه شنبه 1 / 12 / 85 عصر ساعتاي 7 بود رفتيم دنبال بهنوش و با هم رفتيميه رستوران خيلي مد بالا ... شام كه تموم شد .. آقا هادي شروع كرد ..اينجور وانمود كرد كه من مي خوام بهنوش .. همون بهنوشي كه تمام زندگيم بود .. همون بهنوشي كه دو سه سال خودمو كشتم تا يه خورده خم به ابروش نياد منت منو بكشه .. بهنوشي كه اگه مي گفت بمير همون جا جلوش خودمو مي كشتم ... اقا هادي بد جور دور گرفته بود و هي اونو تحقير ميكرد . به هادي گفتم هادي اين حرفا چيه كه ميگي ؟ من كه اينا رو نگفتم !! .. يهو قاطي كرد و گفت چي شد ؟ ترسيدي كنار كشيدي ؟ .. مگه خودت نبودي كه مي گفتي هادي دستم به دامنت يه كاري برام بكن ؟؟؟ .. با نامزد هادي خيلي باهاش صحبت كرديم اما هادي خان خنجرشو زده بود .. خلاصه اونشب بهنوش قرار بود ساعت 9 خونه باشه ولي به خاطر من كه ازش با چشماي پر اشك خواهش كردم .. تا ساعت 10.5 موند و باهامون حرف زد حتي گفتم كه خودمو مي كشم .. اخرشم گفت . من مي دونم كه آقا پيمان چقدر منو دوست داره و مطمئنم كه مي تونه منو خوشبخت كنه ولي اين وسط يه مشكلي وجود داره كه به اين اسونيا حل نمي شه و اميدوارم كه شما آقا پيمان .. كار احمقانه يي نكنين . هر چي اصرار كرديم نگفت مشكلش چيه !! و بعدم خدا حافظي كرد و رفت ...!

اون شب خيلي حالم بد شد فكر كنم نياز به بستري شدن توي بيمارستان هم داشتم .. حتي نمي تونستم راه برم و احتياج به كمك داشتم رفتم و رسيدم خونه از شانس بدم مهمون هم داشتيم .. اين حال منو كه ديدن گفتن چي شده ؟ منم به دروغ گفتم يكي از دوستام تصادف كرده و تيكه تيكه شده .. و منم وقتي اونو ديدم حالم بد شده ... واقعا" از نظر من هادي تيكه تيكه شده بود . مهمونا كه رفتن همه چيزو براي بابام تعريف كردم . ديگه دوستي به نام هادي نداشتم . حتي نامزدشم خيلي ازش نارحت بود .. حتي حدودا" يه هفته يي مي خواست باهاش به هم بزنه . ولي اونو منصرفش كردم . از هادي دليل اين كارشو پرسيدم . گفت من تشخيص دادم كه اون به درد تو ني خوره .. مي خواستم سرت بخوره به سنگ تا آدم بشي و حرف يه نفر رو كه يه چيزي سرش ميشه گوش كني .. اونشب اصلا" نتونستم بخوابم و همش گريه مي كردم ... فردا صبحش هم يكي از دوستاي مشتركمونو ( رضا .. هموني كه با من توي اون كلاس كنكور اومده بود ) برداشته بود و بهش گفته بود پيمان شكست خورده بيا بريم ببينيمش و بهش بخنديم .. خنده دار شده . وقتي كه رفتم دم در ديدم دم در وايسادن رضا يه سلام خيلي بهت زده كرد و هادي هم يه پوز خند پيروز مندانه زيرلبش ميزد ولي قيافه رضا داد مي زد كه خيلي ناراحته . هادي مدام مي گفت كه بله من خيلي به پيمان گفتم بي خيال اين شو ولي پيمان گوش نكرد و اخرشم رسيد به حرفم .. ولي رضا منو گرفته بود و دلداري مي دادو قول داد كه با هم ماجرا رو درستش مي كنيم .. هادي رو هم بي خيال . مي گفت من مي تونم 100 تا دختر هم رديف كنم كه برن باهاش صحبت كنن و راضيش كنن . .. مثل اين كه اون روز هم هادي زنگ زده بود و با بهنوش حرف زده بود . حالا اين كه چي گفته بود هيچي نمي دونم ولي فرداش پنج شنبه 3 / 12 / 85 ( روزي كه سه تا 3 كنار هم اومدن .. 3 / 2 + 1 / 5 - 8 ) بهنوش زنگ زد و با يه حالتي كه معلوم بود يه چيزي خيلي اعصابشو خورد كرده گفت همه چيزو تموم كن ديگه نمي خوام ريختتو ببينم . هر كار كردم اصلا" فرصت نداد كه من حرف بزنم و اينجوري من از اون اقاي معلم بسيار محترم تبديل شدم به ... به يه مزاحم خيابوني . با رضا صحبت كردم و اونم گفت فعلا" صبر كن . تا آبا از اسياب بيوفتن .. صبر كرديم .. نزديكاي ارديبهشت 86 بود رضا با يه نفر صحبت كرد كه به بهنوش زنگ بزنه . شماره رو بهش دادم تا اون زنگ بزنه .. وقتي كه زنگ زده بود گفته بودن بهنوش كرمان هست ... فرداش زنگ زده بود گفته بودن حركت كرده ولي هنوز نيومده .. شماره موبايل بهنوش رو از خونه گرفته بود و به زنگ زده بود .. بهنوش هم گفته بود الان نمي تونم صحبت كنم .. نيم ساعت ديگه زنگ بزن ... حدود سه ربع بعد كه مي خواد زنگ بزنه اشتباها" دوباره شماره خونه رو ميگيره .. اونا هم مي گن اومده ولي با باباش رفته امامزاده علي ( يه امام زاده هست 20 كيلومتري شهرمون ) .. چند دقيقه بعد خود بهنوش زنگ ميزنه و مي گه من الان كرمان هستم و داريم با نامزدم ميريم گردش به اقاي پيمان بگين ديگه مزاحم نشه ! يه پسر ( ابنجوري كه خودش معرفي كرده بود عبدالرضا ) هم گويا با اون صحبت كرده بود و گفته بود من نامزد بهنوش هستم و پيمان ديگه حق نداره به بهنوش فكر كنه . شماره ش رو هم داده بود و گفته بود اگه اقا پيمان خواست با من اشنا بشه زنگ بزنه . شب قرار بود اون دختر نتيجه رو به ما بگه . كنار رضا بودم كه زنگ زد ولي اولش نمي تونست به رضا بگه .. رضا هم تا كه فهميد دستي كشيد توي موهاش و خدا حافظي كرد .. با كلي اصرار و خواهش بالاخره با حرفاش اشاره كرد كه چي مي خواد بگه . اما اين وسط يه علامت سوال وجود داشت برام .. اون پسرگفته بود اگه واقعا"‌ پيمان بهنوش رو مي خواد از راهش وارد عمل بشه . اون شب هم نتونستم بخوابم و به خاطر همين علامت سوال باور نكردم كه بهنوش نامزد كرده از طرفي اون گفته بود من كرمان هستم در صورتي كه توي خونه گفته بودن رفته با باباش امامزاده علي !!!!

دو روز بعدش 23 / 1 / 86 گفتم بايد با پدرش صحبت كنيم . طرف صبح رفتيم مغازه باباش ... باباش نبود ... فقط برادرش ( بهروز ) توي مغازه بود .. بابام گفت كه مي خوايم براي يه امر خير با بابات صحبت كنيم .. موردي كه نداره ؟ .. بهروز هم كه خيلي جا خورده بود گفت نه خواهش مي كنم .. عصر تشريف بيارين مغازه بابام مياد . رفتيم و عصر برگشتيم .. هنوز نيومده بود .. رفتيم تو .. بهروز گفت شما براي خانواده ما مي خواين صحبت كنين ؟ بابام گفت بله .. بهروز هم خيلي عادي گفت من دوتا ابجي دارم كه هر دوشون ازدواج كردن . اينجا بابام باور كرد . ولي من هنوز نمي تونستم به خودم بقبولونم كه بهنوش كسي كه من با اون همه اعتبار پيشش كه طبق گفته خودش با همه براش فرق مي كردم حدود يه سال طول كشيد كه راضي بشه برم خواستگاريش چطور حالا در عرض دو ماه نامزد هم كرده ؟!!! .. رفتم و جلو خونشون كشيك وايسادم . تا اين كه باباش از كرمان اومدو رفتيم باهاش صحبت كرديم .. اونم خيلي بهم اميد داد . و گفت كه از نامزد خبري نيست و بهنوش كرمان دانشجو هست .. گفت من بايد صبر كنم تا درس بهنوش تموم بشه . فرداشبش يه sms فرستادم براي بهنوش و نوشتم كه با باباش صحبت كردم و ... بعدش گويا ( من فرداش فهميدم ) يه sms رسيده بوده از شماره عبدارضا كه من از شما خواهش كردم از شما به اقا پيمان بگين از راهش وارد عمل بشه .. همين طور تا تير 86چند باري با پدر بهنوش با بابام صحبت كرديم ولي حرفش همونه مي گه چه بله و چه نه بعد از درس بهنوش . يه چيزي هم گفته .. گفته كه بهنوش 4 تا خواستگار ديگه هم داره كه همه از فاميل هستن ولي من دوست ندارم بهنوش بره طرف اونا و اونا رو به شما ترجيح نميدم ... همين تابستوني تيرماه همون روزي كه بنزين سهميه بندي شد مامانم با بهنوش صحبت كرد ولي فايده نداشت .. بهنوش به مامانم گفته بود هر جور كه مي تونين پيمان رو منصرفش كنين !!

نمي دونم چيكار كنم كه نظرش برگرده ... خيلي شديد عاشقشم . قبلا" گفتم .. آرزو داشتم كه با ماشين بزنه و منو قطع نخاع كنه ولي در عوضش هر روز بتونم ببينمش ...

شماها بگين من چيكار كنم ... خواهش مي كنم اين يكي رو خيلي جدي بگيرين چون بقيه دوستان ديگه بي خيال شدن ولي من ...! يعني نمي تونم كه بي خيال بشم !

هر چور كه خواستين بهم بگبن

asheghe-divooone.blogfa.com

peyman_k_6_3_65@yahoo.com ..... فقط off

نظر مدیر:داستانت طولانی بود ولی خیلی دقیق بود .خیلی خوشم اومد که همه موارد تاریخ داره.

دوستانی که میتونن این دوست رو راهنمایی کنن . این کار رو بکنند چون خیلی ارزش داره

من یه دخترم و عاشق یه دخترم ... جالبه مگه نه؟؟؟ اره من سال 82 وارد هنرستان شدم و درست 3 مهر ماه یه معلم(سونیا) برامون اومد که خوشم ازش اومد ولی یه جورایی یه حسی بهم می داد خلاصه بعد از اون روز هر روز با هم دعوا داشتیم همیشه انقدر به هم می پراندیم که همه کلاس از دست ما عاجز شده بودن یه روز دیدیم معلمون نیومد ... و به جای اون یه خانوم(بتی) دیگه اومد من برعکس سونیا از این یکی خیلی خوشم اومد با هم خیلی خوب بودیم حالا دیگه سونیا هم فهمیده بود که ما چقدر با هم خوبیم از اونجایی کهسونیا هم مث خودم متولد تیر ماه بود و تمام خصوصیات و اخلاقاش مث خودم بود حسودی می کرد که چرا من انقدر به بتی توجه مینخواست که باشه .. دقیقا 28 دی ماه بود که رفت و بعد از اون من و سونیا بد تر شدیم بیشتر دعوا می کردیم .. همین جوری می گذشت تا 13 اردیبهشت ماه که بتی برای همیشه رفت تهران و من داغون شدم ... بعد از اون من و سونیا به به طرز وحشت ناکی به هم نزدیک شدیم به طوری که اگه یه روز کمتر از 5 تا میل به هم نمی زدیم روزمون نمی گذشت و اگه یه ذره از تلفن زدنام کم می شد می خواست خفه ام کنه همین جوری مث دوست دختر و دوست پسرا با هم و عاشق هم بودیم ... دیگه انقدر به هم نزدیک بودیم که همه چیز امون رو به هم می گفتیم خلاصه دوباره مهر امد و باید می رفتیم مدرسه خدا می دونه که چقدر باهاش حرف زدم تا قبول کرد دوباره بیتادد و توی هنرستان ما درس بده اما کاش نمب اومد ...درست 3 مهر ماه سال 85 بود که صدام کرد و یه کادو بهم داد و نمی دونم چی شد که گفت ... به خاطر همه چیز ممنونم خیلی از حرفش بدم اومد خلاصه کادو رو باز کردم و دیدم که عطر یه عطر خوش بو و اینم می دونستم که عطر جدایی می اره .
بعد از اون یه روز با هم قرار گذاشتیم اما اون نتونست بیاد قرار شد هفته بعد بریم اما این بار نمی دونم چی شد که من سر موقع نرسیدم و اون رفته بود بعد از اون روز دیگه نه من اون ادم قبلی بودم و نه اون سونیای سابق .. هر کاری کردم دوباره رابطه مون برقرار نشد و بعد از 3 ماه ازدواج کرد ... حالا بعد از دو سال هنوزم هر روز به یادش هستمم و براش می میرم دوست دارم تا همیشه
به وب لاگ من که برای سونیا ساختم سر بزنید www.love887.blogfa.com کنم تا اینکه بتی رفت ... یعنی مدرسه نخواست.

نظر مدیر : با بیان این داستان می خواستم به همتون بگم به کسی وابسته نشین ... دوست داشته باشین اما وابسته نشین...

اصلا دوست نداشتم با پسرا دوست بشم من اگه شماره ای میگرفتم میدادم به آتنا (دوستم)  و اونم گاهی سرکار می گذاشتشون . یه جورایی جفتمون می گفتیم باید سن طرف حداقل 24 باشه .تا این که عمه اینا اومدن مشهد ,که ای کاش نمی یومدن و این همه بدبختی و شرو با خودشون نمی آوردن . یه شب موندم خونشون , تا صبح با نفیسه (دختر عمه ام) فیلم نگاه می کردیم.... حدودا 6 صبح بود که خوابیدیم و 11 حاضر شدیم که بریم تو شهرک و ... پسرایه زیادی اونجا بودن اما یکیشون و که از دور دیدم  از همون اول نظرمو جلب کرد . راستش از تیپش بیشتر خوشم اومد . خلاصه پسرا با ماشین مزاحممون می شدن و من پشتمو به اونا می کردمو جوابشونو می دادم . تا اینکه محمد اومد و به نفیسه گفت به علیرضا(دوست نفیسه) میگه که با پسرا کل کل می کنه.

منم از دستش عصبانی شدمو رفتم دنبالش , وقتی بهش رسیدم و گفتم بیاد جلو یه جوری نگام می کرد؛ انگار می دونست می رم دنبالش . بعد از اینکه راضیش کردم به علیرضا چیزی نگه خداحافظی کردیم ولی باز برگشت و به نفیسه گفت این دوستت بی اف داره؟ نفیسه هم تا دید تنور داغه زود نونو چسبوند و گفت نه شماره ی محمدو گرفتیمو رفتیم.

فرداش کلی تو مدرسه خندیدیم ؛ گفتیم یه سوژه جدیده. اما چند روز بعد نفیسه زنگ زد و گفت محمد سلام رسونده و می خواد یه قرار بذاریم! منم به تته پته افتادم , با هزار بد بختی همه چیزو جور کردیم که نفیسه بیاد خونه ی ما . بعد با محمد و علیرضا قرار گذاشتیم. حدودا ساعت 7 بعد از ظهر بود یه جوری بابایی رو پیچوندیمو رفتیم . محمد یه پراید مشکی داشت, باباش به خاطر قبولیش تو دانشگاه اونو واسش خریده بود. اون شب زیاد با هم صحبت نکردیم راستش من همیشه وقتی می دیدمش کم حرف می شدم . اونم از این رفتارم زیاد راضی نبود. بعد از اون شب قرار شد دعوتشون کنم عروسی یه داداشه دوستم.اون شب بابا من و نفیسه رو برد جلوی تالار و گفت : بعد از مراسم زنگ بزنین میام دنبالتون.محمد و علیرضا هم چند قدم جلوتر منتظر ما بودن . تا محمد و دیدم قلبم به تالاپ تلوپ افتاد و زود از بابا خداحافظی کردم .

حتی تو تالار هم نرفتیم تا بابایی رفت رفتیم پیشه اونا . از اونجا رفتیم یه کم تو خیابونا چرخیدیم و حرفا مونو زدیم. نمی دونم چرا گیر داده بودم که همین جا تمومش کنیو و ای کاش محمد اون شب اونقدر پافشاری نمی کردو قبول می کرد. پشت چراغ قرمز اصلا حواسش نبود . اگه علیرضا نمیزد رو شونش متوجه هم نمی شد. داشت گریم می گرفت . آخه ما که تا به حال فقط 2-3 بار همو دیده بودیم , نمی دونم چرا این قدر به هم وابسته شده بودیم.

قرار شد به هم دیگه نامه بدیم چون من بهش گفتم نمی تئنم زیاد بیام بیرون و ببینمش . این پیشنهاد اون بود . 2 ساعتی با هم بودیم ولی موقعی که از هم خداحافظی کردیم محمد که حسابی عصبانی شده بود پیاده شد و رویه یه پله نشست وقتی برگشتمو دیدمش نمی دونم چرا یهو بغضم ترکید . نفیسه بغلم کرد و دوباره رفتیم پیش محمد اینا . محمد دلدلریم می داد , واسه که کمتر دلم واسش تنگ بشه قلبی رو که دست پیشی یه جلویه ماشینش بودو کند و داد بهم. منم یه قورباغه سبز و.... براش خریده بودم .

-          وقتی رفتیم منتظر شدیم تا بابا بیاد . وقتی نفیسه رو رسوندیم فهمیدم وااااااااااااااای سوئی شرتم جا مونده . همونجایی که منتظر بابا بودیم .

-          شب واسه ی محمد یه نامه ی دراز نوشتم و حرفایی زدم که الان پشیمونم (از بابایه مهربون و خوبم ) نامه رو دادم به یاسر(پسرعموم)تا فرداش که رفت خونه ی عمه اینه بده به نفیسه تا اون برسونش به محمد.که ای کاش نداده بودم یه فلاپی هم توش بود که کارایه power point بود.

-          آقا یاسر نامه رو جلویه عمه داده بود به نفیسه و عمه نامه رو دیده بود .فرداش اومدن خونمون , دیدم بابا و عمه دارن با هم حرف می زنن . نفیسه هم هیچی بهم نگفت که چه خبره.

-          بدبخت شدم بابا همه ی نامه رو خوند و به مامانی گفت. الهی بگردم هیچی بهم نگفتن یعنی انتظارشو نداشتن. هر روز مامان منو می برد و می آورد مدرسه

-          منم قول دادم دیگه با محمد cut کنم. اما دلم اینو نمی خواست .

-          محمد به خاطر من شیشه های ماشینو دودی کرده بود که وقتی تو ماشینیم کسی منو نبینه و بشناسه , آخه بعد از کلاس می اومد دنبالم. خلاصه تو اون مدت می اومد منو ببینه و با ماشین از جلویه منو مامان رد می شد , من هم فکر می کردم مامان متوجه نمی شه .

-          هر وقت اراده می کردم می دیدمش . حتی اگه اون موقع برای دیدن من اونجایی که می دیدمش نیومده بود .

-          این اوضاع همین طئری بود دوباره کلاس میرفتم و بعد کلاس هم و می دیدیم( 15 مین) ما به همینم راضی بودیم . تا این که یکی مدام مزاحم میشد (تلفنی) مامان فکر می کرد محمد , واسه همین باز گیراش شروع شد , دنبال تل محمد بود زنگ زد و از خواهرش خواست یه قرار بذاریم تا تکلیف ما رو روشن کنن.

-          من و مامان- محمد و خواهرش . فقط اونا حرف می زدن من گریه می کردم. محمد سرشو انداخته بود پایین و زیر چشمی منو نگاه می کرد . با نگاهش بهم می گفت تو هم یه چیزی بگو دیگه .... ولی زبونم بند اومده بود. با کلی خواهش از مامان اجازه گرفت باهم تنها صحبت کنیم .

-          گفت: الهه, گریه نکن دیکه؛ بهم دیگه نامه می دیم .

-          گفتم: مامان باهامه چه طوری؟
گفت: نامه ها رو تو راهه مدرسه می دم به دوستات و.....

-          قبول کردم , خندم گرفته بود . محمد حاضر نبود کوتاه بیاد. خوشم اومد . خیلی دوست داشتم به اندازه ای که اون منو دوست داره دوسش داشته باشم.

-          قول دادیم تا درسامون تموم نشده و محمد هم سربازی نرفته کاری به کار همدیگه نداشته باشیم.

   نامه ها رو می خوندمو می دادم به دوستم تا برام نگه داره. کارم شده بود این که هر روز سر کلاس به جای گوش دادن به درس نامه بنویسم . اونم نه چند خط بلکه 2-3 صفحه...

سلام نظر یک دوست

‌ببخش اگه راحت حرف ميزنم . باور كن منظور بدي ندارم ... اصولا" يه آدم خيلي رك هستم و ‌از تعارف و تعريف الكي خوشم نمياد . خيلي خيلي معذرت مي خوام ازت كه مجبورم اين حرفا رو بزنم .. شايد ازم ناراحت بشي .. باور كن گفتنش كار ساده يي نيست .. ولي متاسفانه تو عاشق دختر خاله ت نبودي . حالا عرض مي كنم خدمتت
اول اينكه گفته بودي ... " ولی چنین عاشقش شده بودم که اصلا به جدایی فکر نمی کردم . "
ببين عزيز من اين كه فعل گذشته به كار بردي يعني ديگه عاشقش نيستي . اون يه احساس زودگذر ( و شايد) توي جواني بوده كه به خاطر صميميت زيادت با اون به وجود اومده بود .. خودت بايد بدوني يه عاشق هيچ وقت عشقشو فراموش نمي كنه .. ازش ناراحت نميشه و اينقدر بد در موردش حرف نميزنه !

نقل قول از خودت

"به گوشم رسید که بله در عین این که به من ابراز علاقه می کرده با اون دوست بوده و جوابش به اون مثبته و گفته یا اون یا هیچ کسه دیگه همین که شنیدم خودت که درکم می کنی جیگرم سوخت یه حال عجیبی بهم دست داد فقط به فکر انتقام بودم ولی"

اخه عزيز من كدوم عاشقو ديدي كه حالا به هر دليل .. بخواد از معشوقش انتقام بگيره ؟ اصلا براي عاشق .. خود مسئله ظاهري و زميني ازدواج با اون مطرح نيست .
منم يه عاشقم ولي به خداوندي خدا قسم روزي هزار بار آرزو مي كنم كه اي كاش اوني كه عاشقشم با من يه نسبت فاميلي داشت يا حتي همكارم بود كه مي تونستم هر روز ببينمش . حتي اگه شده فقط نگاهش كنم و يك كلمه هم با من صحبت نكنه .. فقط كنار خودم حسش كنم .. ويا اين كه با ماشين بزنه منو قطع نخاع كنه ولي روزي حداقل يه بار بياد عيادتم . به خدا اون موقع اگه قبل از من براش خواستگار ميومد و براش قابل قبول بود تازه خوشحال مي شدم .. حتي براش تحقيق مي كردم كه ببينم خواستگارش لياقتشو داره يا نه .. از برادر و پدرش هم جدي تر !!!!

در اخر هم بايد بگم ( منظورم تو نيستي ) .. عشق اگه واقعا" عشق باشه يكي بيشتر نيست و مقدسه .. اين هوسه كه چه اوليش و چه آخريش خريته !
بازم معذرت مي خوام . منو يه دوست خودت حساب كن

نظر مدیر وبلاگ : خیلی رک حرف زدید اما برای ما عاشقا مورد توجه است .

دوستان متن بالا مخصوص یک نفر نیست بخونید و به اون توجه کنید روش هم فکر کنید و نظرتون رو در موردش بدید.

سلام دوست گلم نمیدونم از کجا شروع کنم منم مثل بقیه یه عاشق بودم نه یه عاشق قلابیو هوسی یه عاشق مثل لیلی اما یه روز از یکی شنیدم که صمیمی ترین دوستم عاشق عشقم شده فقط خدا میدونه چه حالی داشتم اما خوب چیکار می تونستم بکنم یه روز رفتم بهش گفتم اونو دوست ندارم می تونه باهاش در ارتباط باشه خودم با زبونه خودم رفتم به پسره گفتم فقط به یه دلیل این کارو کردم چون فکر میکردم خودم تحمل سختیو دارم می دونم بد کردم اما........... مهم نیست الانم با هم خیلی خوشن براشون ارزوی موفقیت میکنم .

نظر مدیر : خیلی کوتاه برامون نوشتی اما باز م ممنون ولی ادم به این راحتی نمیتونه از عشقش بگذره