نمي دونم از کجا شروع کنم
دختري بودم که هيچ وقت عاشق نشده بودم و هميشه به دوستام ميخنديدم و ميگفتم ديوونه ايد که عاشق ميشين...
تا اينکه با اينترنت و چت آشنا شدم......اوايل با دوستام ميرفتيم توي چت روم ها و مخ ملت رو سر کار ميزاشتيم تا اينکه يه شب فرزاد بهم پي ام داد....اول فقط يه دوستي معمولي بود.... ولي بعد از يه مدت بهش علاقه مند شدم....
يه شب با يه آيدي ديگه با اسم سارا بهش پي ام دادم و گفتم ميخوام باهات درددل
کنم..اول جوابمو نميداد.. تا اينکه به دروغ گفتم بابام فوت شده و الان دلم گرفته و ميخوام با يه نفر حرف بزنم
اون هم شمارشو بهم داد ولي بهش زنگ نزدم......چند شب با هردو تا آيديم باهاش چت مي کردم تا اينکه يه مسافرت برام پيش اومد
چون با هردو آيديم آن نميشدم اون فهميد که آيدي سارا مال منه......
ديگه نمي خواستم باهاش حرف بزنم... چون فکر ميکردم بهم خيانت کرده
ولي بهم گفت که دلش براي سارا سوخته و ميخواسته بهش کمک کنه.....خيلي باهام حرف زد تا بالاخره من کوتاه اومدم
هر شب 3-4 ساعت باهم چت ميکرديم.....خيلي اصرار داشت که بهش زنگ بزنم...مي گفت دوست داره صدامو بشنوه.... ولي من قبول نمي کردم.... بالاخره قبول کرد که فقط باهم چت کنيم...سه ماه بعد از آشنايي، از طريق پست 2 تا از عکسهاش رو به همراه يه کادو برام فرستاد...
روزها و شبها هينطور ميگذشت و من بيشتر بهش دل ميبستم تا اينکه بعد از 1 سال وسوسه شدم که بهش زنگ بزنم.....اون هم پشت تلفن برام گيتار ميزد و ميخوند
البته فقط 4-5 بار بهش زنگ زدم.....چون موقعيت تلفن نداشتم
واقعا دوستش داشتم و عاشقش شده بودم....خيلي دوست داشتم ببينمش ولي نمي شد چون خيلي از هم دور بوديم
بهم گفت شايد عيد بتونه بياد و منو ببينه.....ولي هيچ وقت نتونست بياد

اوايل خيلي دوستم داشت ولي هر چي ميگذشت حس ميکردم عشقش کمرنگ ميشه...هميشه بهش شک داشتم و فکر ميکردم که توي شهر خودشون دوست دختر داره.... هميشه سر اين موضوع با هم دعوا ميکرديم
اون قسم ميخورد که فقط با منه....ميگفت تو بهترين دختري هستي که تا حالا ديدم
اين اواخر دعواهامون خيلي زياد شده بود(به خاطر شک و گير دادنهاي من).....اون هم خيلي بهم کم توجه شده بود......شبها دير مي اومد و زود ميرفت
يه شب ميگفت خسته ام، يه شب کارت ندارم، يه شب ميگفت برق قطع بوده....يه شب ميگفت داداشم تلفن رو لازم داشته و همش بهانه مياورد.... من هم که توي خونه مشکل خانوادگي داشتم و خيلي عصبي شده بودم.....
تا اينکه يه شب خيلي شديد باهم دعوامون شد....فردا شبش آن شديم
من مثل ديوونه ها شده بودم.... ديگه از اين وضع خسته شده بودم...از يه طرف فشارهاي عصبي توي خونه ...
از يه طرف دوري از فرزاد... فکراينکه اونجا دوست دختر داره..... دعواهاي هر شبمون......کم توجهي اون به من...
بهش گفتم بيا امشب همه چي رو تموم کنيم.....ولي قبول نکرد....گفت من نمي تونم به اين راحتي از همه چي بگذرم...نمي تونم از 2سال عشق و خاطره بگذرم....ولي من ديوونه شده بودم گفتم نه بايد تموم شه...
گفت پس يه دفعه اين کارو نکنيم.. کم کم..... ولي من پامو کرده بودم تو يه کفش که بايد امشب جدا شيم
تا اينکه اون هم قبول کرد ..... و از هم جدا شديم...به هم قول داديم هميشه به ياد هم باشيم و عاشق کس ديگه اي نشيم...چه شبي بود.... تا صبح گريه کردم
يه هفته بعد از جدايي ، تولدم بود...توي وبلاگم نظر نوشته بود و تولدمو تبريک گفته بود....
اول فکر مي کردم مي تونم فراموشش کنم ولي بعد ديدم روز به روز بيشتر دارم عاشقش ميشم
يه شب بهش پي ام دادم و گفتم من نمي تونم فراموشت کنم....من دوستت دارم
ولي اون گفت نه.....هر چي بيشتر بگذره جدايي سخت تره...ما که بهم نمي رسيم... حتي نمي تونيم يه بار همديگرو ببینیم...حالا که نصف راه رو رفتيم بهتره تا آخرش بريم......بهش التماس کردم ولي اون ديگه قبول نکرد
از نظر روحي خيلي داغون بودم......يک ماه بعد از جدايي از فرزاد، مامان و بابام از هم جدا شدن

من و مامان و خواهرم از اون شهر رفتيم.....رفتيم به يه شهر غريب.....با يه دنيا ترس و وحشت و نااميدي...
نميدونستم چي در انتظارمه... يه آينده نامعلوم و وحشتناک...هيچ وقت اون روزي رو که از شهرمون رفتيم فراموش نميکنم....
همه دوستامو بغل کردم وبا هق هق گريه از همشون خداحافظي کردم.....توي راه فقط گريه ميکردم...
خواهرم هم که از نظر روحي بدتر از من بود ....ولي باز باهام صحبت ميکرد و دلداريم ميداد ميگفت همه چي درست ميشه ولي يهو ميزد زير گريه....نمي دونين چه روزايي رو پشت سرگذاشتم....حتي فکرش هم ديوونم ميکنه
دوري از همه دوستهام......جدايي از فرزاد.......غربت.......جدايي مامان و بابام
توي اين شرايط وضع مالي مون هم افتضاح بود......مامانمو ميديدم که هر روز جلوي چشام مثل يه شمع درحال آب شدن بود
منم که از همه داغون تر بودم... ولي باز با مامانم صحبت ميکردم و دلداريش ميدادم....شبها هم آروم آروم تا صبح گريه ميکردم
ديگه ايمانمو از دست داده بودم....حتي ديگه نماز هم نمي خوندم
يه روز تصميم گرفتم خودکشي کنم....هر چي قرص توي خونه داشتيم ريختم توي دهنم
ولي مامانم ديد .....يه سيلي زد توي صورتم و قرصهارو به زور از دهنم درآورد....اون روز تا شب گريه کردم
تا اينکه يه شب يه خوابي ديدم و از اون موقع نمازمو خوندم و رفتم طرف خدا...
الان تنها چيزي که اذيتم ميکنه دلتنگيم براي فرزاده....
دلم خيلي براش تنگ شده....الان 8 ماهه از هم جدا شديم... ولي حتي يه لحظه فراموشش نکردم...تنها آرزوم اینه که بتونم یه بار ببینمش

چند بار بهش پي ام دادم....گفتم مامان بابام جدا شدن..بهت نياز دارم....ولي تا بهش پي ام ميدادم آيديشو مي بست ومي رفت
يه بار دوستم بهش پي ام داد که باهاش صحبت کنه شايد راضي بشه...ولي به دوستم گفته بود
من به خاطر خودش اينکارو ميکنم...چون دوستش دارم و نميخوام بيشتر بهم وابسته بشه.....
يه بار بهش زنگ زدم ولي تا صدامو شنيد قطع کرد و ديگه جواب نداد...
من هنوز سرقولم هستم و فقط به فرزاد فکر ميکنم و هيچ کسي رو غير اون توي دلم راه نميدم
ولي نميدونم اون هم به قولش عمل کرده يا الان يکي ديگه توي دلش جاي منوگرفته
توي اين مدت هميشه يادش باهام بوده....هميشه توي خيالم باهاش حرف ميزنم و
درددل ميکنم.. ميدونم هيچکس اندازه من دوستش نداره حتي مامانش
هر شب آيديشو نگاه ميکنم و گريه ميکنم....چند بار هم خوابشو ديدم....ولي تو خواب هم تنهام گذاشت و رفت
تمام اين 2سال متن چتهام با فرزاد رو ذخيره کردم...هر وقت دلم براش تنگ ميشه اونهارو ميخونم و عکساشو نگاه ميکنم
اميدوارم برگرده....

به نظر شما منو دوست داره؟
بهم بگيد چيکار کنم....

نظر مدیر : مطمئن باش دوستت داره.فکر میکنی فراموشی اسونه؟اگه خواستی من رو ادد کن تا بیشتر راهنماییت کنم.البته من در جایی نیستم که به تو امر کنم.

من اصلا فکرش رو هم نمی کردم که یه روز درگیر این جور مسایل باشم.یعنی کسی بودم که اهل دین بودم ولی نمی دونم چی شد که یکدفعه و خیلی اتفاقی با یکی آشنا شدم که ای کاش آشنا نمی شدم.حالا داستان اصلی از این جا شروع میشه که:

من اسمم مسعود و توی یکی از شهرهای خدا که همین نزدیکی هاست زندگی می کنم.الان 15 سالمه و چند وقت دیگه میرم تو16 سالگی .یه روز که به مدرسه رفته بودم یعنی دقیقا 1 سال پیش(یعنی 85.8.29 ) همین مواقع بود که در راه برگشت به خونه اتفاقات عجیبی برام افتاد.حدود 300 ,400 متر مونده بود به خونمون برسم که دیدم افتادن به جون یه دختر و دارن  هی می زننش .من داشتم با دوستم می اومدم,یکدفعه به من گفت بیا بریم جدا کنیم منم گفتم باشه.رفتیم جلو اون پسرها رو کنار برد و منم میخواستم دست بزنم به دختره و بیارمش کنار که روم نشد,دختره خیلی زود گفت :به شما چه ارتباطی داشت که اومدین جلو و جدا می کنین.منم با خودم گفتم :نگاه کن اینم به جای تشکرش که از ما میکنه.دیدم بابا اوضاع خیلی بد شد دختره داشت از ما طلبکارم می شد که دیدم از شانس بد ما باباش داره از دور میاد تا دخترش رو دید سریع اومد پیشش(موقعی که باباش اومد فهمیدم اسمش سحر هست) .تا اومد اون یکی پسرها فرار کردن و اون رفیق نا رفیق منم فرار کرد.و باباش اومد من بدبخت رو گرفت به باد کتک.هر چی بهش گفتم بابا من نبودم باورش نمی شد حالا دیگه دختره هم داشت از من طرفداری می کرد.خلاصه منی که باید ساعت 6 خونه باشم ساعت 8 شب رفتم خونه.بعد از حدود یکی دو هفته داشتم تو خیابون قدم میزدم که دیدم یکی داره صدام می کنه میگه:آقا ,هی آقا پسر.منم برگشتم دیدم بابا این همون دخترَس .اومد جلو و قبل از اینکه حرفی بزنه من بهش سلام کردم.دیدم اون یه لبخند کوچیک زد و گفت :بابت اون روز ازتون ممنونم .منم گفتم خواهش می کنم و کلی از این حرفا.بعد میخواستم باهاش خداحافظی کنم که دیدم یه هدیه دستشه و خیلی سریع قبل از اینکه حرفی بزنم گفت این مال شماست منم گفتم خیلی ممنون. من از این جور هدیه ها قبول نمی کنم.وبعد از کلی تعارف کردن به من .منم مجبور شدم که قبول کنم.بعد ازم خداحافظی کرد و رفت.

خیلی سریع خودم رو به خونه رسوندم که ببینم هدیش چی بود.وقتی رفتم تو خونه مادرم گفت اون هدیه رو از کی گرفتی.گفتم هیچکس برای یکی از دوستام خریدم.بعد رفتم تو اطاقم و بازش کردم.دیدم یه دستبند که روش به انگلیسی نوشته بود دوستت دارم (شرمنده نشد انگلیسی بنویسم )رو به من داده و نکته جالب تر اینکه یه شماره بهم داده بود,اول میخواستم پارش کنم چون تا حالا این جور کاری نکرده بودم یا بهتر بگم اصلا اهل این جور کارها نبودم,با کلی ترس و لرز شماره رو توی یه برگه دیگه نوشتم .(من اون موقع سوم راهنمایی بودم و الان اول دبیرستان هستم)

اولش گیج شده بودم یک شبانه روز تمام به این فکر کردم که به شماره ای که داده زنگ بزنم یا نه.

دیگه کاملا تصمیم خودم رو گرفته بودم که زنگ نزنم اما یه جورایی تو دلم جا افتاده بود.نمی دونم چی کار با من کرد که تو همین 2 .3 باری که دیدمش تو دلم جا باز کرده بود.

حدود دو روز بعد از این قضیه از مدرسه که زدم بیرون دیدم وایساده دم در مدرسه من هیچ اعتنایی بهش نکردم و می خواستم برم که دیدم دستم رو گرفت.

می خواستم بگم دستم رو ول کن اما وقتی به چهرش نگاه کردم دیدم یه معصومیتی تو چشماش هست.گفت بیا بریم یه جایی میخوام باهات حرف بزنم.

خلاصه سرتون رو درد نیارم بعد از اون روز دیگه خیلی با هم صمیمی شدیم و شاید به جرأت می تونم بگه روزی 3 ساعت با هم با موبایل حرف می زدیم.

دیگه خیلی دوسش داشتم اگه یه روز باهاش صحبت نمی کردم شب خوابم نمی برد.

دقیقا 24 ,25 خرداد بود که با هم قرار گذاشتیم بعد از امتحان همدیگر رو ببینیم.

ساعت 11 صبح بود که با هم قرار گذاشتیم روبروی پارک ..... وایسیم.اون زودتر از من اومده بود.تا رسیدم گفت چرا اینقدر دیر کردی گفتم امتحانم طول کشید.

اون روز با هم میخواستیم بریم پارک خوش بگذرونیم که ای کاش نمی رفتیم.

اون رو تاب نشسته بود و من داشتم هلش میدادم و در همین حال داشتیم با هم دیگه حرف می زدیم.

بعد از حدود یه 40 دقیقه ای که روی یکی از نیمکت ها ی پارک نشسته بودیم

دیدم که یکی با سیلی از پشت زد به من.

برگشتم دیدم بابای سحره.وای چه مشکلی . تا منو دید گفت پس فهمیدم که اون روز تو مقصر بودی .اومد تا یه سیلی به سحر بزنه اما نذاشتم گفتم چرا اون رو میزنی بیا منو بزن.سحر همین جوری داشت گریه می کرد و به من می گفت مسعود از اینجا برو.

باباش به من گفت تو خجالت نمی کشی دختر منو اذیت می کنی.سحر همین جور که داشت گریه می کرد به باباش گفت :بابا بخدا اون منو اذیت نکرده.منم دیگه طاقت نیاوردم و با صدای خیلی بلند به باباش گفتم:من اونو دوسش دارم اینو می فهمی یا نه.دیدم باباش سرش رو برگردوند و با انگشت اشاره  چند نفر رو گفت   بیان اونجا .چند تا پسر بودن اومدن و من رو گرفتن و کتکم زدن.من نمی تونستم حریف چهار نفر بشم بخاطر همین هیچ عکس العملی انجام ندادم .بعد از حدود 10 .15 دقیقه بابای سحر بخاطر اینکه سحر خیلی بهش اصرار کرد که منو نزنن منو ول کردنو رفتن.

ساعت حدود 1 یا فکر کنم 2 بعد از ظهر بود.رفتم تو دستشویی پارک و خون های رو صورتم رو پاک کردم.

ساعت 3 رسیدم خونه مادرم تا منو دید گفت چرا صورتت اینطور شده گفتم هیچی نشده امروز ورزش داشتیم توپ خورد توی صورتم.گفت مگه شما امروز امتحان نداشتید ورزش کجا بود.دیگه حسابی گیر کرده بودم نمی دونستم چی جوابش رو بدم گفتم حالم خوب نیست بذاربرم بخوابم.گفت نه نمیشه تا نگی چی شده نمیذارم بری بخوابی.اینقدر اصرار کرد که آخرش اعصابم خورد شد و همه چی رو بهش گفتم.

آخرش گفت به به چه پسری .پس آقا بخاطر یه دختر عوضی خودش رو به این روز انداخته.

دیگه نتونستم طاقت بیارم (یعنی کنترل خودم رو از دست دادم)و به مادرم گفتم من اونو خیلی دوسش دارم حتی بیشتراز تو .من نمیخوام اونو از دستش بدم و خلاصه حرف هایی زدم که واقعا الان خیلی از اون حرف هام پشیمونم.

حدود یکی دو هفته ای نه دیدمش نه دیگه باهاش حرف زدم.

زنگ میزدم به گوشیش باباش بر میداشت دیگه نمی دونستم چیکار کنم.می خواستم به هر قیمتی شده ببینمش.

2 ماه ندیدمش.

یک شب توی اتاق چت یاهو داشتم همیجوری ول می گشتم دیدم یه نفر پی.ام داد

هیچ اعتنایی بهش نکردم ولی دیدم یه کمی داره مثل سحر صحبت می کنه.بعد از یه چند دقیقه  دیدم برام نوشت می خوام باهات درد دل کنم.(هنوز مطمین نشده بودم که خودشه)

بهش گفتم مگه تو که منو نمیشناسی .گفت اشکال نداره.گفتم باشه شروع کن.

چیزایی برای من گقت که برام مقدور نیست که اینجا براتون بگم برام می گفت یه دوست پسر دارم(منو می گفت)که الان چند وقته ندیدمش و اتفاقاتی که براش افتاده بود(یعنی برامون افتاده بود)رو برام می گفت.

بعد از چند دقیقه بهش گفتم ویس (گوشی)گفت آره(میخواستم مطمین بشم خودشه یا نه)وقتی با هم صحبت کردیم دیگه مطمین شدم خودشه داشتم گریه می کردم(واقعا اینجا  قسمت بود که ما دوباره همدیگه رو پیدا کنیم و همش کار خدا بود)نمی دونستم چی بهش بگم این همه مدت ندیده بودمش صداش رو نشنفته بودم.دیدم یه باره صداش قطع شد.خیلی سریع به موبایلش زنگ زدم دیده خدا رو شکر این دفعه خودش برداشت تا ساعت1 نیمه شب با هم حرف زدیم .(مامانم تا اون موقع هنوز به بابام قضیه رو نگته بود)

دیدم بعد از اینکه گوشی رو قطع کردم و می خواستم بخوابم یه صدایی اومد ,یه صدایی که آروم داشت اسم منو صدا می کرد رفتم دیدم بابامه می خواستم سلام کنم که غافلگیرم کرد و یه سیلی محکم زد رو صورتم .بهم گفت با کی داشتی حرف میزدی نصفه شبی.

منم گفتم هیچکی بخدا.گفت فردا تکلیفت رو روشن می کنم موبایلم رو هم ازم گرفت.

فردا صبح خیلی زود  بلند شدم و رفتم بیدارش کردم گفتم بابا بیا تکلیفم رو روشن کن.

بعد از اینکه صبحانش رو خورد اومد و به من گفت :ما باید تا چند روز دیگه از اینجابریم و تو هم باید خودت رو آماده کنی.من تا اومدم حرفی بزنم و به قولی گفتنی اعتراض کنم گفت دیگه اما و اگر نداره (مامانم دیشب که داشتم با سحر صحبت می کردم همه چیز رو به بابام گفته بود)من گفتم بابا من نمیام دیدم نه بابا دیگه آب از آسیاب گذشته.

خیلی زود زنگ زدم به سحر هم چی رو براش گفتم اون گفت نمی دونم چی بگم بهت و زود گوشی رو قطع کرد.

اون چند روز خیلی زود گذشت و من باید برای فردا حاضر میشدم تا به شهر (ویران مانده) جدید مان برویم هنوز من با مادرم صحبت نمی کردم یعنی حدود 2 ماه بود که  با مادرم صحبت نمی کردم.

روز اسباب کشی اصلا دست به سیاه و سفید نزدم و رفتم بیرون تا اونا همه چی رو جمع کنن .تو اون چند ساعته باقی مونده فقط با سحر صحبت می کردم.تا اینکه دیگه هیچ راهی نداشتم و باید مطیع کار روزگار بودم.

دوستانی که این متن طولانی رو تا آخر خوندید (ازتون خیلی خیلی ممنونم) میخواستم منو راهنمایی کنید و راه رو به من نشون بدید من الان حدود 6 ماهی هست که عزیز دلم عشقم سحر رو ندیدم شما بگید چکار کنم که دوباره بتونم سحر رو بدست بیارم و بتونم اونو ببینم و باهاش رابطه برقرار کنم .اون دیگه مثل سابق نیست  هر موقع بهش زنگ میزنم خیلی با سردی باهام حرف میزنم هر چی دلیل این کارش رو می پرسم جواب نمیده.

شما بگید من چیکار کنم  تا دوباره بتونم دلش رو بدست بیارم

بخدا نمی دونم چیکار کنم

خیلی دوسش دارم خیلی زیاد

ترو خدا منو راهنمایی کنید

تو بخش نظرات همین وبلاگ منو راهنمایی کنید.

نظر مدیر: اگه من جای تو بودم اول با دختره اتمتم حجت میکردم که بفهمم اون هم دوستم داره و بعد میرفتم سراغ بابام و بعئ سراغ خانواده دختره.

سال 83 بود ... خرداد .. همه بچه هاي كلاس داشتن دنبال جا براي كار اموزي ميگشتن . من به اصرار معلمم رفتم و با يه انستيتو زبان صحبت كردم براي كار اموزي . اونا هم قبول كردن . از روز 31 خرداد 83 شروع كردم .. اونجا خيلي عرق ريختم .. از ساعت 8 صبح تا 8.5 شب كلاس داشتم و از ساعت 1.5 تا 3.5 بعد از ظهر استراحت داشتم . صاحب امتياز اون انستيتو از كارم خوشش اومد و گفت تا اخر تابستون اينجا بمون . قبول كردم . اخراي تابستون بود ... نزديكاي مهر كه ازم خواست كه توي مدرسه دختروونه ش كار كنم .. بعد از كلي ناز اوردن بالاخره قبول كردم و اونجا شدم مسئول و مدرس كامپيوتر .. اونجا هم خيلي عرق ريختم .. شده بودم دست راست مدير مدرسه . چنتا همايش براش بر گزار كردم .. هم كار گردان بودم هم مسئول فني و هم عكاس و ... خلاصه همه كار ميكردم . اونجا يه دختر بود كه من يهو فهميدم دلمو برده . خيلي خانوم بود . ولي خوب .. من با عشق و عاشقي ميونه خوبي نداشتم و خواستم فراموشش كنم . اول به خودم تلقين كردم كه خيلي ازش بدم مياد .. دنبال عيباش مي گشتم .. ولي فايده نداشت . بعد .. يه ماه سر كار نرفتم تا شايد موفق بشم . اما بازم نشد .. دقيقا"‌روز اول بعد از مرخصي سر صف چشمم خورد به چشمش ( بهنوش ) .. يه خنده كرد و با سر سلام كرد جوابشو دادم و به راهم ادامه دادم اما يه دفه حالم خيلي بد شد و چشمام سياهي رفت يه احساس خيلي بدي داشتم يه احساس دلهره همراه با ترس .. عجيب بود .. داغ كردم و همزمان يخ شدم تا حدي كه گرمي نفسمو هم حس مي كردم ( هنوز هم وقتي كه اونو مي بينم و توي چشام نگاه مي كنه چند دقيقه يي همين حس رو دارم ) .. خلاصه همون جا كه بودم نشستم و سرمو گرفتم .. يكي از همكارا فهميد و اومد .. پرسيد چي شد ؟ بهش گفتم هيچي فقط نمي دونم چي شد كه سرم يهو گيج رفت و نتونستم سر پا بايستم .. منو برد دفتر يه خورده اب قند داد به من تا خوب شدم . از اون روز به بعد حالم بدتر و بدتر شد .. بازدهيم رسيده بود تقريبا" به 20%‌ سابق ... يه نمايشگاه كامپيوتر هم توي شهرمون مي خواست بر گزار بشه .. كه اين مدرسه هم يه غرفه توي اون رزرو كرده بود .. به همين خاطر بهنوش كه رشته معماري مي خوند با چنتا از دوستاش طرح دكور اون غرفه رو به عهده گرفتن و از من هم كمك خواستن يه طرحي بود كه به ديوار نصب مي شد مثل كاغذ ديواري و شكل ديوارهاي تخت جمشيد ( برجسته ) بود .. من براشون طراحياي توي كامپيوتر رو انجام مي دادم و با ويدئو پروژكتور روي ديوار مينداختم .. اونا هم طرح ها رو روي يونوليت پياده مي كردن و روشون كار مي كردن .. و هر روز بيشتر از روز قبل به اون وابسته مي شدم .. گذشت نمايشگاه هم بهمن 83 برگزار شد و تموم شد . هميشه با خودم كلنجار مي رفتم و مي خواستم هر جور كه شده اونو فراموش كنم ( نمي دونم چه لجبازي بود ؟ ) .. يه روز بازرساي اداره آموزش و پرورش اومدن كه ا